دودت دارم

نشسته ام و تلویزیون میبینم  بدون مقدمه و بی هیچ اطلاع قبلی می آیی دستت را دور گردنم می اندازی و می گویی "دودت دارم "کمی بهت زده ام  وبار اول نمی فهمم چه می گویی اما وقتی تکرارش می کنی تازه یکی باید بیاید و جلوی غش کردنم را بگیرد و ضربان قلبم رااز هزار برگرداند سر جای اولش بغلت می کنم و سفت می فشارمت و می گویم منم دوست دارم عشق من ... دوست دارم دوست دارم 

پی نوشت  :

حالا که اخلاق اینروزهایت  شده تقلید و الگوبرداری مطلق از من و دیگران (  البته دیگرانی که نمی دانم بنا به چه مزیتی انتخابشان می کنی تا آینه تمام عیارشان در تمام حرکات و لحن و حرفهایشان باشی) ،، که البته این تقلید و تکرار طوطی وار علی رغم بامزه بودن کمی هم نگرانم می کند و دوباره اسیر نکند اینطور شود نکند آنطوری بار بیاید های مادری می شوم ...همان نگرانی های وسواس گونه همیشگی ...

حالا که اینگونه همه چیز را تقلید و تکرار میکنی باید دو سال صبر میکردی  تا این جمله را که روزی شونصد بار از من میشنوی اینگونه باز پسم گردانی  دو سال باید منتظر می ماندم تا عشق را ،حال را  ، اینگونه ،- نه چیزی که تا به حال تجربه اش را داشتم -  حس کنم .... اما  واقعا چه اهمیتی دارد برای شنیدن این جمله دوسال که سهل است هزار سال هم صبر  میکردم ...می ارزید ...به همه سختی هایش  می ارزید....

پی نوشت 2 :

کاملا و عمدا خودم را به آ ن را ه میزنم و با هیچ مدرک و دلیلی نخواهم پذیرفت که رفتار عاشقانه امروزت تقلید یک صحنه از سریال فاطما گل  باشد  اصلا این ساعت این سریال پخش نمیشد محض اطلاع ...حالا بماند حدودا چند ماه پیش جنابعالی به خاطر تاثیرات این سریال هروقت کسی از تو یک ماچ طلب می کرد فورا لبانت را غنچه میکردی و لب طرف را میبوسیدی  البته  این کاملا برمیگشت به اینکه طرف مقابل چه کسی باشد  و شما هم تمایل به بوسیدن داشته باشی و صد البته بوسه برایتان منافعی در پی داشته باشد ...